کارشناسان حقوقی می‌گویند که سازمان مهاجرت کانادا با نپذیرفتن متقاضیان معلول و بیمار، "قانون را زیرپا گذاشته است"

به گفته‌ی کارشناسان حقوقی، خانواده‌هایی که به دنبال دریافت اقامت دائم در کانادا هستند، به شکل ناعادلانه‌ای توسط مقامات سازمان مهاجرت رد می‌شوند، و در برخی موارد، دولت فدرال قانون را زیر پا می‌گذارد.
عواقب این کار ممکن است برای خانواده‌هایی که قصد مهاجرت به کانادا را دارند، ویران‌کننده باشد.
این مسأله شامل ناتوانی دولت در فراهم کردن تخمین هزینه‌ها‌ی خاص در "نامه‌های عدالت رویه‌ای" می‌شود، نامه‌ای که به افرادی اعطا می‌شود که ممکن است به خاطر اصطلاحا "عدم تصدیق پزشکی" رد شوند.
سازمان مهاجرت کانادا از این نامه‌ها استفاده می‌کند تا دلیل رد شدن متقاضیان را به آنها توضیح دهد. سپس متقاضیان این فرصت را دارند تا در دفاع از پرونده‌ی خود، به این نامه جواب دهند.
در هر کدام از این موارد، متقاضی – یا یک نفر در خانواده‌اش – دارای یک وضعیت پزشکی یا معلولیتی است که دولت اذعان می‌کند این وضعیت ممکن است "مطالبات بیش از اندازه‌ای" روی دوش بخش خدمات اجتماعی و بهداشتی کانادا بگذارد که هزینه‌های آن از بودجه‌ی عمومی تأمین می‌شود.
به گفته‌ی وکلای امور مهاجرت – و همچنین کانون وکلای کانادایی – قانون الزام می‌کند که تمامی نامه‌های عدالت رویه‌ای به صورت واضح دغدغه‌های دولت در قبال وضعیت پزشکی یا ناتوانی متقاضی را خلاصه کنند. این امر شامل ایجاد فهرستی از تمامی خدمات اجتماعی و بهداشتی می‌شود که یک متقاضی در کانادا استفاده خواهد کرد و سپس، تخمینی از "هزینه‌های احتمالی" این خدمات ارائه می‌شود.
اما همانطور که تحقیقات گلوبال نیوز درباره‌ی عدم تصدیق پزشکی نشان می‌دهد، مقامات سازمان مهاجرت معمولا قادر به فراهم کردن تخمین هزینه‌ها برای متقاضیان در طول این فرآیند نیستند. در عوض، آنها فقط فهرستی از خدمات را ارائه می‌کنند که احتمال دارد متقاضی به آنها نیاز داشته باشد، بدون ارائه‌ی جزئیاتی درباره‌ی این که چرا فکر می‌کنند هزینه‌ی این خدمات بیش از اندازه خواهد بود.
طبق گفته‌ی وکلا، این نقض اساسی حقوق متقاضیان است و گواهیست بر این که برخی از مقامات سازمان مهاجرت با قانونی که اجرا می‌کنند، کاملا ناآشنا هستند.
آدرین اسمیت (Adrienne Smith)، وکیل امور مهاجرت در منطقه‌ی تورنتو و تحلیلگر سابق سازمان مهاجرت کانادا، گفت: "سازمان مهاجرت کانادا در حال قانون‌شکنی است. دادگاه فدرال استیناف خیلی آشکار نظر خود را اعلام کرده است، مبنی بر این که یک بازرس که عدم تصدیق پزشکی را بررسی می‌کند، باید هزینه‌ی خدمات پزشکی یا اجتماعی را ارائه کند."
به گفته‌ی اسمیت، دولت با بازگو نکردن تخمین هزینه‌های احتمالی، در حال نقض قانون دادگاه کاناداست. او اضافه کرد که این کار باعث قرار دادن متقاضیان در شرایط دشوار و روبرو شدن آنها با اتهامات نامشخص می‌شود که توسط افسران سازمان مهاجرت به آنها وارد شده است.
این موضوع توسط ران پولتون (Ron Poulton)، وکیل امور مهاجرت، نیز بازتاب داشته است، که به گفته‌ی او دولت باید از تصمیمات دادگاه تبعیت کند، در غیر این صورت باید با ریسک لغو شدن پرونده‌ها روبرو شود.
به گفته‌ی پولتون: "به منظور حقیقی بودن و معنادار بودن این روند، متقاضیان باید از اعداد دقیق اطلاع داشته باشند. در غیر این صورت، شما به نظرات بسیار عمومی جواب خواهید داد و این فرآیند بی‌معنی خواهد شد و روبرو شدن با آن غیرممکن خواهد بود."
خانواده‌ها نگران "آینده‌ی" خود هستند
برای سامرات ساها (Samrat Saha)، مهندس نرم‌افزار که در تورنتو اقامت دارد، خواندن زبان نامفهوم استفاده شده در نامه‌ی عدم پذیرش خانواده‌اش ناامیدکننده و ناراحت کننده بوده است.
ساها، به همراه همسرش شلی (Shelly) و پسر شش ساله‌‌ی خود راجراشی (Rajarshi)، در سال 2013 از هند به تورنتو مهاجرت کردند تا برای یک شرکت فناوری اطلاعات کار کنند. این زوج، که هر دو 38 سال سن داشتند، دارای مدرک کارشناسی ارشد هستند و در سال 2014 تقاضای اقامت دائم کردند. تقاضای این خانواده در ماه می 2017 رد شد زیرا پسر آنها مبتلا به اوتیسم (خوددرماندگی) است.
ساشا با اضافه کردن این مطلب که کانادا در زمینه‌ی مشارکت و رفتار با افراد دارای معلولیت یک رهبر جهانی به حساب می‌آید، گفت: "انتظار چنین اتفاقی را نداشتم. من درباره‌ی آینده‌ی پسرم و اتفاقی که قرار است برایش بیفتد، نگران هستم."
ساشا می‌گوید که حاضر است تا هزینه‌ی تمامی خدمات اضافی که فرزندش نیاز دارد – از قبیل تحصیلات خصوصی – را بپردازد اما او می‌گوید که دولت هیچ تخمین هزینه‌ای برای رد کردن تقاضایش ارائه نکرده است.
ساشا گفت: "خیلی ناامیدکننده است. برای من مثل یک برگه‌ی سفید است، من نمی‌توانم [هیچ هزینه‌ای] ببینم و نمی‌دانم که باید چه چیزی نشان بدهم. هر پدر و مادری که این وضعیت را تجربه می‌کند، همین حس را دارد، همه‌ی آنها نگران آینده‌ی فرزندشان هستند."
ساشا می‌گوید که او حدود 7000 هزار دلار خرج تقاضا برای اقامت دائم کرده است و انتظار می‌رود که 12000 دلار دیگر خرج کند تا برای ماندن خانواده‌اش در کانادا بجنگد.
ساشا گفت: "وقتی که می‌گویید هزینه بیش از اندازه است، آن را دقیق بگویید. مثلا بگویید اینها هزینه‌های اضافی هستند و شما باید این هزینه‌ها را بپردازید و دولت در صورت پیش آمدن این مورد، از شما حمایت نخواهد کرد... سپس، والدین می‌توانند برای فرزندان خود برنامه‌ریزی کنند."
در مصاحبه‌ای با احمد حسین (Ahmed Hussen)، متصدی وزارت امور مهاجرت، او گفت که درباره‌ی موارد خاص نظر نمی‌دهد اما اعلام کرد که اداره‌ی او در حال بررسی دغدغه‌های مربوط به مطالبات بیش از اندازه است و با استان‌ها و مناطق مختلف روی حل این مساله کار می‌کند.
به گفته‌ی حسین: "نظر من این است که مقررات وضع شده برای مطالبات بیش از اندازه که در نظام مهاجرت ما موجود است، کمی مغایر با هنجارهای اجتماعی کنونی مرتبط با قابلیت دسترسی و نحوه‎‌ی رفتار ما با افراد معلول است. مطمئن باشید این موضوعیست که من به آن اهمیت می‌دهم."
حسین گفت که بهبود خدمات برای متقاضیان مهاجرت از اهداف اداره‌ی اوست.
او اضافه کرد: "خدمت به موکلین هدف ماست به این صورت که ما موکل را در مرکز همه‌ی کارهای خود قرار می‌دهیم، که در گذشته الزاما اینگونه نبوده است. بنابراین، موضوعی که شما به من می‌گویید که به پیش بردن قابلیت ارائه‌ی خدمات بهتر به موکلین منجر می‌شود و این همان کاریست که ما باید انجام دهیم. هر چه بتوانیم اطلاعات بیشتری در اختیار موکلین خود بگذاریم، به نفع آنها و به نفع ما خواهد بود."
خانواده‌های دیگر بدون تخمین هزینه‌ها رد شدند
یک زوج اهل کلرادو که سال 2013 همراه با چهار فرزند خود به واترهن مانیتوبا مهاجرت کرده بودند، با عدم پذیرش تقاضای اقامت دائم خود روبرو شدند، بدون این که هیچ تخمین هزینه‌ای در اختیار آنها قرار بگیرد.
جان و کاریسا وارکنتین (Jon & Karissa Warkentin) پذیرش نشدند زیرا سازمان مهاجرت کانادا ادعا کرد که کارالین (Karalynn)، دختر 6 ساله‌ی آنها، مبتلا به علائم تاخیر در رشد کلی و اختلال کم‌توجهی پیش‌فعالی (ADHD) است (خانواده‌ی وارکنتین این تشخیص‌ها را انکار می‌کنند).
هیچ تخمین هزینه‌ای برای مراقبت‌های پیش‌بینی‌شده برای شرایط کارالین در نامه‌ی عدالت رویه‌ای ارائه نشده است.
طبق گفته‌ی آلستیر کلارک (Alastair Clarke)، وکیل خانواده‌ی وارکنتین، در واقع حتی یادداشت‌های تهیه شده توسط مقامات اداره‌ی مهاجرت که مسئول بررسی تقاضای این خانواده بودند، به هزینه‌های احتمالی مراقبت از دخترشان اشاره‌ای نداشته است. در عوض، در یادداشت افسر پزشکی، که از طریق درخواست برای دسترسی به اطلاعات بدست آمده، فقط عنوان شده است که مراقبت از این دختر "پرخرج" خواهد بود.
به گفته‌ی پولتون، این قضیه غیرقابل قبول است. او می‌گوید وقتی مقامات تخمین هزینه‌ها را اعلام نمی‌کنند، مانند این است که به فردی دستبند می‌زنند و جواب دادن را تقریبا برای او غیرممکن می‌سازند.
پولتن گفت: "یکی از نیازمندی‌های عدالت این است که آنها تمامی اطلاعات را بازگو کنند. اگر آنها این کار را نکنند، سپس دادگاه – اگر قضیه تا این حد پیش برود –به علت نقض عدالت رویه‌ای، که به نحوی نقض قانون حساب می‌شود، این پرونده را باطل خواهد کرد."
در عین حال، اسمیت می‌گوید که این مسائل نشانه‌ی مشکلات بزرگتری هستند. او می‌گوید که دولت باید قدم‌های عمده‌ای برای بهبود وضعیت نظام بردارد و مطمئن شود که مقامات مسئول پزشکی و مهاجرت وظایف خود را درک کنند – بخصوص این که عواقب تصمیمات آنها باعث تغییر روند زندگی دیگران خواهد شد.
به گفته‌ی اسمیت: "هر زمان که یک نامه‌ی عدالت رویه‌ای می‌بینم که هیچ تخمین هزینه‌ای در آن درج نشده است، نگران می‌شوم. زیرا این بدان معناست که شخص مسئول بررسی تقاضای موکل من با قانون صحیح دادگاه در این حوزه آشنا نیست. اگر هیچ هزینه‌ای فهرست نشده است، پس متقاضی قرار است چگونه یک برنامه‌ی معین برای فائق آمدن بر این پذیرش فراهم کند؟ به نظرم این قضیه شانس آنها را برای این کار کم می‌کند."
نگرانی‌های ادامه دار درباره‌ی ارقام مطالبات بیش از حد
بررسی‌های گلوبال نیوز درباره‌ی سیستم مهاجرت کانادا، نگرانی‌های دیگری را آشکار ساخته است که مرتبط با نامه‌های عدالت رویه‌ای و روشی است که مقامات از طریق آن پرونده‌های "مطالبات بیش از اندازه" و "عدم‌پذیرش پزشکی" را اداره می‌کنند. این نگرانی شامل استفاده از اطلاعات نادرست می‌شود و ممکن است هر سال منجر به عدم پذیرش اشتباهی صدها تقاضا شود.
حد تعیین شده توسط سازمان مهاجرت کانادا برای مطالبات بیش از اندازه، 6655 دلار است، عددی که دولت می‌گوید میانگین هزینه‌ی صرف شده برای خدمات بهداشتی و اجتماعی برای هر کانادایی در سال 2016 بوده است. اگر هزینه‌ی مراقبت از شرایط یک فرد بیشتر از این رقم باشد، پذیرش دائم متقاضی و تمام اعضای نزدیک خانواده رد می‌شود.
گلوبال نیوز گزارش داده است که مقامات سازمان مهاجرت، هنگام محاسبه‌ی حد مطالبات بیش از اندازه، از محاسبه‌ی 40 میلیارد دلار هزینه‌ی سالانه‌ی صرف شده برای خدمات اجتماعی چشم‌پوشی کرده اند، یعنی اگر قرار باشد تمامی مخارج خدمات اجتماعی در کانادا را حساب کنیم، این حد به جای 6655 دلار باید حداقل 7404 دلار باشد.
در عین حال، دولت می‌گوید که آنها هنگام محاسبه‌ی حد مطالبات بیش از اندازه، تمامی هزینه‌های خدمات اجتماعی را حساب کرده‌اند. اما اخیرا (همین هفته‌ی پیش)، مسئولان سازمان مهاجرت کانادا از فراهم کردن اطلاعات تفصیلی درباره‌ی چگونگی محاسبه‌ی دقیق این رقم سرباز زده‌اند.
پولتون گفت: "آن چه که بیشتر دردسرساز است، فرآیندیست که آنها از طریق آن به این رقم رسیده‌اند. همانطور که یک بار یک حسابدار به من گفت: "اگر کتابهایتان تخفیفی ده سنتی دارد، ممکن است تخفیفی یک میلیون دلاری نیز داشته باشد."
"اگر آنها ارزیابی بایسته را انجام نداده‌اند، درنتیجه آنها عهد خود به مردم کانادا را شکسته‌اند، عهد خود به ما را شکسته اند و همچنین بسیاری از خانواده‌ها را بی‌دلیل رد کرده‌اند."
 
توصیه‌ی کانون وکلای کانادا مبنی بر اعمال تغییرات
درحالیکه کانون وکلای کانادا (CBA) اعلام نمی‌کند که دولت کاملا "قانون‌شکنی کرده است"، اما با نظرات اسمیت و پولتون موافق است که این قانون دولت را ملزم می‌کند تا تخمین هزینه‌های احتمالی را در اختیار خانواده‌هایی قرار دهد که از نظر پزشکی تصدیق نشده‌اند.
ماریو بلیسیمو (Mario Bellissimo)، وکیل پیشرو در امور مهاجرتی و سخنگوی CBA، گفت: "دادگاه عالی کانادا اعلام کرده است که عبارت "مطالبات بیش از اندازه" به صورت ذاتی ارزش‌گذار و تطبیقی است. یک افسر پزشکی باید اطلاعات درباره‌ی گزینه‌های پزشکی در قبال وضعیت سلامت متقاضی و هزینه‌ی احتمالی درمان این وضعیت را در اختیار افسر سازمان مهاجرت بگذارد... بنابراین، این نوع سناریوهایی که شما برجسته می‌کنید، احتمالا عدالت رویه‌ای را رعایت نمی‌کنند."
به عنوان بخشی از بررسی مداوم عدم تصدیق پزشکی، CBA توصیه می‌کند که دولت باید تغییرات متعددی در سییستم جاری ایجاد کند. این تغییرات عبارتند از: متمرکز کردن روند بررسی، که در نتیجه تنها افسران مجرب امور مهاجرتی چنین پرونده‌های پیچیده‌ای را مدیریت خواهند کرد، و همچنین سرمایه‌گذاری در بخش تحقیقات به روزتر.
بلیسیمو می‌گوید در حالیکه در صورت مدیریت درست این مساله قابل حل است، باز هم مسائل کلیدی دیگری وجود دارد که دولت باید به آنها بپردازد – که کمترین آن شامل فراهم کردن جهت و دستورالعمل‌های واضحتر برای مقامات مسئول امور مهاجرتی و عموم مردم است.
بلیسیمو که در حال تشریح یکی از بزرگترین مشکلات در سیستم موجود از دیدگاه خودش بود، گفت: "بسیاری از افسران پزشکی، هنگام پاسخ دادن، اطلاعات غلطی را به افسران سازمان مهاجرت انتقال می‌دهند. CBA توصیه می‌کند که دستورالعمل‌ها برای نقش‌های مجزای افسران پزشکی و امور مهاجرت به صورت واضحی تعریف شوند. این موضوع باعث حل شدن تناقضات و امکان تصمیم‌گیری موثرتر می‌شود."
اما ساها و خانواده‌اش در تورنتو درباره‌ی آینده‌ی خود نگران هستند.
ساها گفت: "اگر کانادا به من اجازه ندهد تا اینجا بمانم یا اقامت دائم خود را بگیرم، باید به کشور خود برگردم، و راستش را بخواهید، درحال حاضر کشور من امکانات کافی برای حمایت از بیماران اوتیسمی را ندارد. به ما کمک کنید تا در این کشور بمانیم، سپس می‌توانیم هزینه‌های دیگر فرزندمان را پرداخت کنیم. ما مشکلی از این بابت نداریم. می‌توانیم آن را مدیریت کنیم."
 
 
 

ثبت دیدگاه

Captcha Image