فضاپیماهای ناسا فضای میان ستاره ای را درمی نوردند

چهل سال پیش ناسا دو فضاپیما به نام های وویجر 1 و 2 را به فضا پرتاب کرد. حال این دو فضاپیمای ساخته دست بشر، به کاوش دنیای ناشناخته ها پرداخته اند.
این دو فضاپیما در اصل بخشی از مأموریت مطالعه و بررسی سیاره های مشتری، زحل، اورانوس و نپتون بودند. اما حالا این دو سفینه در جایی قرار دارند که دست هیچ بشری به آن نرسیده است؛ لبه منظومه شمسی، فضای میان ستاره ای.
با وجود اینکه مشخص نبود وویجر 1 و 2 چه مدت دوام خواهند آورد، اما مطمئنا با توجه به مأموریت جدید آنها یعنی کاوش در فضای میان ستاره ای، فراتر از مأموریت چهارساله اصلی خود رفته اند.
حبابی در فضا
سه ناحیه مختلف در حباب اطراف سیاره ما وجود دارد؛ هلیوسفر (heliosphere)، منطقه ای که در آن بادهای خورشیدی در جریان است، هلیوسهیث (heliosheath)، منطقه بیرونی هلیوسفر که به دلیل پدیده ای به نام شوک پایانی (termination shock) بادهای خورشیدی به طور ناگهانی در آن آهسته تر می شوند و در نهایت هلیوپاز (heliopause) که مرز بین بادهای خورشیدی و بادهای میان ستاره ای بوده و هردو این بادها در این منطقه در تعادل هستند.
هرچند ما می دانیم هر روزه زمین در حال چرخش است، اما آنچه نمی دانیم اینست که چگونه منظومه شمسی ما با سرعت 828 هزار کیلومتر در ساعت در فضا در حال حرکت است و با این حرکت مانند یک قایق در حال حرکت در آب باعث ایجاد شوک کمانی (bow shock) می شود.
دانشمندان می خواهند بهتر درک کنند که در این مناطق دوردست چه می گذرد و از فضاپیماهای وویجر 1 و2 برای انجام این کار استفاده می کنند.
از آنجا که این دو سفینه در حال جدا شدن از یکدیگر هستند، دانشمندان می توانند درک بهتری از تفاوت های فضای میان ستاره ای بدست بیاورند.
اریک کریستیان ( Eric Christian) از دانشمندان فضاپیمای وویجر بیان می کند: "این دو فضاپیما 10 میلیارد کیلومتر از سیاره زمین دور شده اند و حالا 10 میلیارد کیلومتر هم از یکدیگر فاصله گرفته اند. بنابراین دو فضاپیما اطلاعات بیشتری در مورد فضای بین ستاره ای به ما می دهد."
40 هزار سال تا ستاره بعدی
این دوران برای دانشمندانی که بر روی فضاپیمای وویجر تحقیقات انجام داده اند، زمان هیجان انگیزی بوده است.
کریستیان می گوید بعنوان یک دانشمند و بعنوان یک انسان، بنظرم کاری که انجام داده ایم  حرف ندارد و به زودی دو فضاپیما در فضای میان ستاره ها خواهیم داشت. این گام بعدی ما به سمت ستاره هاست."
وویجر 1 حدود 22 میلیارد کیلومتر از سیاره زمین دور شده است. دانشمندان ناسا معتقدند وویجر 1 در آگوست سال 2012 وارد فضای میان ستاره ای شده و برای وویجر 2 با فاصله حدود 17 میلیارد کیلومتری یک یا دو سال طول می کشد تا به آن برسد. به دلیل اینکه شکل هلیوسفر برای دانشمندان مشخص نیست، نمی توانند زمان دقیق آنرا مشخص کنند.
اد استون (Ed Stone) از دیگر دانشمندان فضاپیمای وویجر توضیح داد "رویاروی بعدی فضاپیمای وویجر با ستاره بعدی 40 هزار سال به طول می انجامد، این ستاره AC +79 3888 نام دارد و 17.6 سال نوری از سیاره زمین فاصله دارد. حتی در زمان رویارویی فضاپیما 1.6 سال نوری از این ستاره فاصله خواهد داشت."
او گفت: " فضا بیکران است و تهی. بسیار تهی است."
بنابراین ممکن است تا موقعی که تمدن های دیگر به صدای موسیقی "رکورد طلایی" که برای اطلاع رسانی به موجودات فضایی درباره سیاره زمین و نسل بشر بر روی وویجرها نصب شده گوش بدهند و مسیر زمین را پیدا کنند، زمان زیادی بگذرد.
اد استون می گوید: "و این ممکن است میلیاردها سال به طول بیانجامد. آنها سفیران خاموش ما از سیاره زمین هستند."
ترجمه: محمدرضا رازقندی

ثبت دیدگاه

Captcha Image