• دلار آمریکا (خرید): 24,700
  • دلار آمریکا (فروش): 25,300
  • دلار کانادا (خرید): 20,200
  • دلار کانادا (فروش): 20,700

کمبود مسکن در کانادا برای مهاجران

تا 20 سال آینده میلیون‌ها نفر مهاجر وارد کانادا می‌شوند، آیا مسکن کافی برای آن‌ها وجود دارد؟

کانادا با کمبود شدید مسکن روبرو است که باعث افزایش بی‌سابقۀ قیمت‌ها تقریباً در هر نقطه از کشور شده است.

در نتیجه، کسانی که می‌خواهند در آینده خانه بخرند، توقعات خود را پایین آورده‌اند. بعضی‌ها به خانه‌هایی راضی شده‌اند که از آن چیزی که می‌خواستند کم زرق و برق‌تر است. دیگران به دلیل افزایش قیمت‌ها، جوامع خود را برای همیشه ترک کرده‌اند و به مناطق ارزان‌تر کشور نقل مکان کرده‌اند، و نهایتاً همین چرخه [افزایش قیمت مسکن] نیز در این مناطق شروع شده است.

پیامد‌های این روند، حتی اگر جمعیت کانادا در همین سطح بماند، می‌تواند بسیار بزرگ باشد، اما بدون شک جمعیت افزایش خواهد یافت.

سازمان آمار کانادا تخمین می‌زند که در آغاز سال 2021، جمعیت کانادا کمی بیش از 38 میلیون نفر بود. در آخرین تلاش در سال 2018 برای تخمین جمعیت کانادا در سناریویی با رشد جمعیت متوسط، جمعیت کانادا تا سال 2043 به 46.5 نفر خواهد رسید. به عبارت دیگر به ازای هر فردی که در حال حاضر در کانادا است، تا 22 سال آینده یک نفر اضافه خواهد شد.
 
این افزایش جمعیت تنها از طریق زاد و ولد در خانواده‌هایی که اکنون در کانادا هستند اتفاق نمی‌افتد. رشد طبیعی جمعیت کانادا که عامل اصلی افزایش جعیت کشور بود، با آغاز قرن [از 2000 به این سو] متوقف شده است. 
 
اکنون مهاجرت رشد جمعیت کانادا را تضمین می‌کند. یک مطالعه منتشر شده در سال گذشته پیش‌بینی کرد که کانادا می تواند بالاترین نرخ خالص مهاجرت در جهان را تا سال 2100 داشته باشد. این روند، مزایای اقتصادی را به همراه دارد، اما همچنین مسئله محل زندگی و سکونت همۀ آن افراد را نیز برجسته می‌کند.

پیش بینی رشد جمعیت از سال 2018/19 تا 2042/43. منبع: Statistics Canada
 
در حالی که اغلب از شهرهای بزرگ به عنوان جاذبه‌های مهاجرتی کانادا یاد می‌شود، اما قضیه کمی متفاوت است. بله، در سال 2019 بیش از 117000 تازه وارد جدید در تورنتو ساکن شدند، اما این فقط حدود 1.8 درصد از جمعیت این شهر را شامل می‌شود. در همان سال، مهاجرین تازه وارد 2.4 درصد از جمعیت شهری Charlottetown ، و جزیرۀ پرنس ادوارد و شهر رِجینا را تشکیل می‌دادند.
 
به عبارت دیگر، همانطور که مهاجران از سراسر جهان می‌آیند‌، نقاط مختلفی را در سراسر کانادا برای سکونت انتخاب می‌کنند.
 
بین میلیون‌ها مهاجر که انتظار می‌رود به کانادا مهاجرت کنند و تعداد زیادی از کانادایی‌ها که در جستجوی جستجوی مسکن مقرون به صرفه هستند، اکثر مراکز شهری در کانادا می‌توانند انتظار رشد جمعیت را در دهه های آینده داشته باشند که بدون شک فشارهای جدیدی را به بازارهای محلی مسکن وارد خواهد کرد.
 
ساخت مسکن در حومه و یا رو به بالا؟

در برخی جوامع، راه حل کمبود مسکن ساده است: خانه سازی در حومۀ شهر. گسترش مرزهای شهر و تصرف مزارع، جنگل‌ها یا هر چیز دیگری در حومه شهر‌ها قرار دارد.
 
این همان راه حلی است که به کمک مانیتوبا آمده. منطقۀ کلان شهر وینیپگ از ابتدای قرن توانسته است با این روش 150 هزار نفر را به جمعیت خود بیفزاید، حدود 22 درصد افزایش جمعیت.
 
جینو دیستاسیو، استاد جغرافیا و نایب رئیس دانشگاه وینیپگ، می‌گوید اگرچه «تمایل زیادی برای ساخت و بازسازی مسکن در داخل شهر وجود دارد»، توجه دولت، مسکن سازان و خریداران مسکن بیشتر به منطقۀ پایتخت مانیتوبا معطوف شده است، که شامل وینیپگ‌، به همراه 17 حوزۀ شهری دارای رشد سریع در حومه می‌شود.
 
وی‌ می‌گوید: «این امر به کوچ کردن مردم از محله‌های قدیمی‌تر انجامیده، و ما شاهد رشد بسیار بیشتری در محله‌های حومۀ  شهر هستیم.»
 
کنسرسیوم 18 شهرداری در حال کار بر روی طرحی برای هدایت رشد جمعیتی منطقه تا سال 2050 است. دیستاسیو اظهار امیدواری کرد که این مسئله به پرداختن به مشکلات موجود در حومۀ شهر‌ها، اهمیت فراوانی می‌بخشد. این موارد شامل توسعه کامل، پایداری [در رابطه با حفاظت محیط زیست] و از همه مهمتر نابرابری بین حومه‌های [با ساکنین] پردرآمد و مرکز شهری کم درآمد است.
 
این نگرانی ها به هیچ وجه فقط مربوط به وینیپگ نیستند، و می‌توان آنها را در هر کدام از شهر‌های بزرگ کانادا یافت. آنچه نمی‌تواند در همه جا تکرار شود رشد گستردۀ وینیپگ است. به عنوان مثال تورنتو و ونکوور با محدودیت‌های جغرافیایی و سیاسی روبرو هستند که توانایی پراکندگی آنها را محدود می‌کند.
 
در تئوری، این امر نیاز به ساخت و ساز بیشتر به سمت بالا را ایجاد می‌کند، اما از آنجایی که خانه‌های مرتفع مشکل مسکن را برطرف می‌کند، نیاز آنهایی که می‌خواهند به هر قیمتی که شده در خانه‌های تک واحده زندگی کنند را جواب نمی‌دهد.
 
تعداد زیادی از کانادایی‌ها هستند که در این گروه قرار می‌گیرند‌، و این امر توسط داده‌های CREA ثابت شده که نشان می‌دهد قیمت خانه‌های تک واحده از هر نوع مسکن دیگری بیشتر افزایش می‌یابد.
 
اینجا یک مشکل دیگر نیز وجود دارد: رقابت اولویت‌ها در میان سطوح مختلف دولت. به عنوان مثال ممکن است یک دولت استانی با ساخت آپارتمان‌های مرتفع موافق باشد، اما دولت‌‌های شهری ممکن است زیاد با تأیید آپارتمان‌های بسیار مرتفع خوشحال نباشند چرا که ممکن است این کار خشم افراد ساکن در مناطق مجاور را برانگیزد.
 
ناتانیل لاوستر، استاد جامعه شناسی و کارشناس مسکن در دانشگاه بریتیش کلمبیا‌، می‌گوید این وضعیتی است که در مناطقی از منطقه ونکوور اتفاق می‌افتد و شهرداری‌ها مانع تلاش مسکن سازان برای افزایش تراکم می‌شوند.
 
او می‌گوید که این استان ممکن است بخواهد از کشور نیوزلند پیروی و قوانین شهرداری را اصلاح کند تا اطمینان حاصل کند که شهرداری‌ها نتوانند محدودیت‌های بیش از حدی را در راستای تلاش برای افزایش تراکم وضع کنند.
 
برنامه حفاظت از زمین‌های کشاورزی بریتیش کلمبیا مانع ساخت و ساز در برخی مناطق خارج از مناطق مسکونی موجود می‌شود. لاوستر می‌گوید، در حالی که بعضی قوانین رفتن به خارج از محدوده را ممنوع می‌کند و بعضی دیگر اجازۀ تراکم را نمی‌دهد، واقع بینانه‌ترین نتیجه در صورت حفظ وضعیت موجود ادامه روند افزایشی قیمت مسکن و کوچ افراد به مناطق دیگر است.
 
وی گفت: «ما در حال حاضر شاهد نوعی کوچ گسترده‌تر از افرادی هستیم كه قادر به رقابت در بازار مسكن در منطقه کلانشهر ونكوور نیستند.»
 
تجربۀ اوشاوا (Oshawa)
 
جمعیت اطراف اوشاوا در انتاریو برای اولین بار به لطف کسانی که از تورنتو در دهه 1980 خارج شدند رونق گرفت. از آن روزهای رشد سریع، سرعت آن کند شده اما متوقف نشده است. کلانشهر اوشاوا در سال گذشته سریعترین نرخ رشد جمعیتی را در کانادا داشته است. در 16 سال گذشته، اشاوا سهم معادل خود را بدست آورد و جمعیت خود را از 330 هزار نفر به بیش از 420 هزار نفر افزایش داده است.
 
جان هنری رئیس منتخب منطقه Durham است. وی با اشاره به میانگین صدور 4000 هزار پروانۀ ساخت در طول 5 سال گذشته می‌گوید که انتظار دارد رشد جمعیت منطقه بیش از انتظارات طی دهه آینده باشد.
 
بنابراین راز موفقیت منطقه در مورد رشد جمعیت چیست؟ هنری می‌گوید: مجاورت با تورنتو تنها بخشی از پاسخ به این سوأل است، فضاهای سبز منطقه، مرکز شهرها و دسترسی آسان به شهر بزرگ‌تر [تورنتو] ساکنان جدیدی را جذب می‌کند.
 
وی می‌گوید: »چیزهای دیگری غیر از مقرون به صرفه بودن باعث خروج مردم از شهر‌‌ها می‌شود.»
 
این همچنین شامل اقتصاد متنوعی است که مدتها قبل در اوشاوا، Whitby  و سایر مناطق دورهام وجود داشت. هنری می‌گوید با داشتن بخش‌‌های انرژی، ساخت اتومبیل، مراقبت‌های بهداشتی و آموزش به عنوان بخش‌های اصلی اشتغال محلی، کسانی که به این منطقه نقل مکان می‌کنند به زودی متوجه می‌شوند که می‌توانند بدون نیاز به رفت و آمد به تورنتو شغل پیدا کنند.
 
وی گفت: «مردم فهمیده‌اند كه Durham جایی است كه می‌توانند بیایند و آرزوی خود را زندگی کنند و در آنجا تشکیل خانواده دهند.
 
 کمبود زمین وجود ندارد، اما ...

اینترنت پر از این ادعاست که تقریباً همه کانادایی‌ها در فاصلۀ 100 کیلومتری از مرز ایالات متحده زندگی می‌کنند. بعضی اوقات گفته می‌شود که 80 تا 90 درصد از کانادایی‌ها در این فاصله زندگی می‌کنند.
 
این ادعا کاملا دقیق نیست اما بسیار دور از واقعیت هم نیست. آمار کانادا گزارش می‌دهد که تا سال 2016 ، 66 درصد از کانادایی‌ها در فاصلۀ 100 کیلومتری یا کمتر از مرز با ایالات متحده زندگی می‌کنند، در این صورت 96 درصد از اراضی کشور برای یک سوم جمعیت باقی می‌ماند.

توزیع جمعیت کانادا تا سال 2014. منبع عکس: Statistics Canada

کانادا دومین کشور بزرگ جهان است و بانک جهانی می‌گوید که کانادا یکی از 10 کشور جهان با پایین‌ترین تراکم جمعیت است. کانادا به ازای هر یک کیلومتر مربع 4 نفر جمعیت دارد، که معادل یک نهم تراکم جمعیت ایالات متحده و یک هفتادم تراکم جمعیت انگلستان است.
 
این فکر همیشه به ذهن خطور می‌کند، اگر به مسکن بیشتری نیاز داشته باشیم، مطمئناً مکان‌های زیادی وجود دارند که می‌توانیم در آنها مسکن بسازیم.
 
باز هم، این کاملاً درست نیست. کوه‌های راکی ​​به جایی نمی روند. تندرا‌های بی‌ آب و علف یک مکان ایده‌آل برای ایجاد یک جامعه جدید نیست. ساخت مسکن در مناطق وسیعی از جنگل‌ها از نظر سیاسی و زیست محیطی غیر قابل تصور است. حدود 12 درصد از زمین ملی ما تحت پوشش پارک‌های ملی و سایر مناطق حفاظت شده قرار دارد.
 
در مناطقی که مسئله توپوگرافی مطرح نیست - به عنوان مثال منطقۀ پرجمعیت جنوب انتاریو - استفاده از زمین می‌تواند آنقدر افزایش ‌یابد که برای ادامه گسترش دیگر زمینی برای شهرها باقی نماند.
 
مایک موفات، مدیر اجرایی انستیتوی Smart Prosperity که یک اندیشکده در اتاوا است، می‌گوید: «آنچه برای مسکن استفاده نمی‌شود یا برای طبیعت استفاده می‌شود‌، مانند Greenbelt یا «کمربند سبز» یا برای زمین های کشاورزی مورد استفاده قرار می‌گیرد- و ما در حال حاضر روزانه 175 هکتار زمین را در انتاریو از دست می‌دهیم تا به توسعه برسیم.»
 
همانطور که بریتیش کلمبیا زمین‌های کشاورزی خود را دارد، انتاریو Greenbelt را دارد و هنگامی که داگ فورد برای نخست وزیری کاندید شده بود، پیشنهاد داد که بخشی از Greenbelt را برای ساخت و ساز مسکن استفاده کنند. این تصمیم پس از واکنش‌های منفی از جانب مردم سریعاً پس گرفته شد.
 
سه سال بعد، علائمی وجود دارد که نشان می دهد قسمت‌هایی از Greenbelt را ممکن است برای ساخت مسکن تصاحب کنند. نیمی از شورای اداری آن زمستان گذشته در اعتراض به برنامه‌ریزی‌های انجام شده برای اصلاحات زیست محیطی استعفا دادند و اکنون برنامه‌هایی وجود دارد که می‌خواهند بزرگراهه را از میان بخشی از این کمربند سبز عبور دهند.
 
مانند بسیاری از دوستداران محیط زیست در انتاریو، موفات می‌ترسد که هر دولتی بتواند تصمیم بگیرد که هر بار «قطعه‌های کوچکی» از Greenbelt را به پروژه‌های ساخت و ساز اختصاص دهد.
 
آنچه او را به ویژه نگران کرده این است که ساختمان سازی در Greenbelt می‌تواند به عنوان یک راه حل برای کمبود مسکن در جنوب انتاریو دیده شود.
 
وی گفت: «اگر ما این مسئله را طی 10 سال آینده حل نكنیم ... فکر می‌کنم فشار سیاسی برای ساخت خانه در Greenbelt، خیلی زیاد خواهد شد.»
 
«ما باید راهی برای ساختن این خانه ها مشخص کنیم، زیرا این مشکل به هر ترتیب حل خواهد شد.»‌
 

ثبت دیدگاه

Captcha Image