• دلار آمریکا (خرید): 23,900
  • دلار آمریکا (فروش): 24,500
  • دلار کانادا (خرید): 19,000
  • دلار کانادا (فروش): 19,850

ویروس کرونایی که 25 هزار سال پیش شرق آسیا را در نوردید

بر اساس مطالعه‌ای جدید یک ویروس کرونای باستانی ممکن است نیاکان مردمانی را که اکنون در شرق آسیا زندگی می‌کنند، 25 هزار سال پیش هزاران سال مبتلا و بیمار ساخته است.

پاندمی کووید 19 که اکنون جان بیش از 3 میلیون انسان را در سراسر جهان گرفته است، نشان داد که ما در مقابل ویروس‌ها چقدر آسیب پذیر هستیم. اما این تهدید آنقدرها هم جدید نیست؛ انسان‌ها از آغاز تاریخ با ویروس‌های خطرناک دست و پنجه نرم می‌کنند.

دَیوید اِنارد مؤلف ارشد این مطالعه و استادیار اکولوژی و تکامل در دانشگاه آریزونا می‌گوید: «همیشه ویروس‌هایی وجود داشته‌اند که جمعیت‌ها را بیمار کنند. ویروس‌ها حقیقتاً یکی از تعیین کننده‌ترین عواملِ انتخاب طبیعی در ژنوم انسان است.»

دلیل این امر آن است که ژن‌ها شانس مردمی را افزایش می‌دهد که از شرّ عوامل بیماری‌زا نجات پیدا‌کرده‌اند و احتمال انتقال این ژن‌ها به نسل بعد را فراهم می‌سازد.

محققان با استفاده از ابزار مُدرن، از طریق مشخص کردن تأثیراتی که بر انتخاب طبیعی در دی اِن اَی مردمان حال حاضر گذاشته، می‌توانند اثر انگشت این عوامل بیماری‌زای باستانی را ردیابی کنند. اِنارد به Live Science گفت، در عوض این اطلاعات می‌توانند چشم‌انداز‌های ارزشمندی را برای کمک به پیش‌بینی پاندمی‌های آینده در اختیار ما بگذارند.

با استفاده از اطلاعات در دسترس در پایگاه داده‌ای عمومی، انارد ئ همکارانش ژنوم 2504 فرد را از 26 جمعیت انسانی مختلف از اقصی نقاط جهان تجزیه و تحلیل کردند. یافته‌ها که تاکنون به صورت مقایسه‌ای مورد بررسی قرار نگرفته‌، در تاریخ 13 ژانویه برای پیش‌چاپ به پایگاه داده‌ای bioRxiv ارسال شد و هم اکنون برای چاپ در یک ژورنال علمی در دست بررسی است.

زمانی که ویروس‌های کرونا به درون سلول انسان می‌خزند، ساز و کار سلول را برای تکثیر خود به گروگان می‌گیرند. این به معنای آن است که موفقیت ویروس در گرو تعامل با صدها پروتئین از بدن انسان است. محققان بر گروهی از 420 پروتئین انسانی تمرکز کردند که مشخص شده‌ است با ویروس‌های کرونا تعامل برقرار می‌کنند، و 322 عدد از این پروتئین‌ها مشخصاً با ویروسی فعل و انفعال ایجاد می‌کند که باعث بیماری کووید 19 می‌شوند. بیشتر این پروتئین‌ها به ویروس برای تکثیر در درون سلول‌ها کمک می‌کنند، اما بعضی از آن‌ها به سلول کمک می‌کند که با ویروس بجنگند.

ژن‌هایی که برای این پروتئین‌ها کدگذاری شده‌اند به صورت مداوم و تصادفی جهش می‌یابند، اما اگر جهش به یک ژن برتری بدهد – برای مثال توانایی مقابلۀ بهتر با ویروس – شانس بیشتری دارد که به نسل بعدی منتقل شود و یا مورد انتخاب قرار گیرد.

در مقابل، محققان دریافتند که در مردمی از تبار شرق آسیا، ژن‌های خاصی برای فعل و انفعال با ویروس‌های کرونا انتخاب شده‌اند. به کلام دیگر، در طول زمان، سویه‌های جدیدی از ویروس کرونا فارغ از اتفاق پدیدار شده‌اند. این سری از جهش‌ها احتمالاً از طریق تغییر نحوۀ تعامل پروتئین‌ها، به اجداد این جمعیت‌ کمک کرده تا در مقابل ویروس باستانی مقاوم‌تر باشند.

محققان دریافتند که این سویه‌ها از ژن که در 42 عدد از 420 پروتئین تجزیه و تحلیل شده کدگذاری شده‌اند، حدود 25 هزار سال پیش بر تعدادشان به طور قابل توجهی افزوده شده است. انتشار و افزایش سویه‌های مفید از این ژن‌ها تا حدود 5 هزار سال پیش هم ادامه یافته است، و نشان از آن دارد که ویروس کرونای باستانی این جمعیت‌ها را برای مدت بسیار طولانی تهدید کرده است.

ایمنی ناشناخته

جوئل وِرت‌هایم، استادیار دپارتمان پزشکی در دانشگاه کالیفرنیا در سن دیِگو که در این مطالعه هم شرکت نداشته می‌گوید: «ویروس‌ها فشار‌های انتخابی بسیار نیرومندی را بر انطباق انسان می‌گذارند، و ویروس‌های کرونا محتملاً بسیار پیشتر از به وجود آمدن انسان‌ها وجود داشته‌اند. از این رو هرچند غیر منتظره نیست که ویروس‌های کرونا باعث تطبیق‌پذیری در انسان‌ها شده‌اند، این مطالعه اطلاعات شگفت‌انگیزی را بر چگونگی و زمان اتفاق افتادن آن ارائه می‌دهد.»

وِرت‌هایم در ایمیلی به Live Science نوشت: «هنوز زود است که بگویم ویروسی که باعث این تکامل شده است، یک ویروس کرونا بوده، اما به نظر یک نظریۀ ممکن می‌آید.»

اِنارد موافق است که ممکن عامل بیماری زای باستانی که نیاکان این جمعیت را بیمار ساخته، ویروس کرونا نباشد؛ بلکه ممکن است ویروسی باشد که همانند ویروس‌های کرونا با سلول‌های انسان فعل و انفعال برقرار می‌کند.  
گروه دیگری از پژوهشگران ویروس‌های کرونای مرتبط با نشانگان حاد تنفسی (sarbecoviruses) را پیدا کردند، همان خانواده‌ای ویروس‌های کرونا که کووید 19 را هم شامل می‌شود و برای اولین بار در حدود 23500 سال پیش تکامل پیدا کردند، تقریباً همان زمانی که سویه‌ها در ژن‌های پروتئین‌های مرتبط با ویروس‌های کرونا برای اولین بار در انسان‌ها پدیدار شدند. یافته‌های ویروس‌های مرتبط با نشانگان حاد تنفسی هم برای پیش چاپ در تاریخ 9 فوریه به bioRxiv و تا کنون به صورت مقایسه‌ای مورد بررسی قرار نگرفته است.

اِنارد می‌گوید، این مطالعۀ دوم تأیید «بی عیب و نقصی» را بر کل ماجرا ارائه می‌دهد.

او می‌گوید، اگرچه یافته‌ها شگفت‌انگیز هستند، آنها درک ما را مبنی بر اینکه چه جمعیتی بهتر در مقابل عفونت‌های ایجاد شده توسط کووید 19 دوام می‌آورد، تغییر نمی‌دهد. مدرکی وجود ندارد که این انطباق‌های باستانی ژن‌ها از انسان‌های مدرن در مقابل کووید 19 محافظت کند. اِنارد می‌گوید: «در حقیقت، طرح چنین ادعایی از پایه غیر ممکن است.»

در عوض، فاکتور‌های اجتماعی و اقتصادی مانند دستیابی به مراقبت‌های درمانی به مراتب نقش عمده‌تری را نسبت به ژن‌ها ایفا می‌کنند و تعیین می‌کنند که چه کسی به کووید 19 مبتلا شود یا خیر.

اِنارد و گروه تحقیقاتی او اکنون امیدوارند تا با ویروس‌شناسان برای درک چگونگی این انطباق‌ها همکاری کنند و مشخص کنند که انسان‌های باستان چگونه در مقابل این ویروس‌های کرونای اولیه دوام آورده‌اند. این گروه همچنین امیدوار است که نهایتاً چنین تحقیقاتی بر ژنوم‌های باستانی به عنوان یک «سامانۀ هشدار اولیه» در پاندمی‌های آینده مورد استفاده قرار گیرند. برای مثال، محققان می‌توانند در حیات وحش به دنبال ویروس‌هایی بگردند که هنوز جمعیت‌های انسانی را آلوده نکرده‌اند، سپس به دنبال آثاری از آنان در دی اِن اَی انسان بگردند. اگر دریابند که ویروسی ممکن است باعث یک پاندمی باستانی شده است، دلیل خوبی برای ایجاد محافظت پیش‌دستانه در مقابل آن است.

اِنارد افزود، اگرچه ما می‌توانیم تأثیرات ویروس‌های باستانی را بر نیاکان مردم شناسایی کنیم، نسل‌های بعدی نمی‌توانند اثرات کووید 19 را در ژنوم ما ردیابی کنند. وی می‌گوید، به دلیل واکسیناسیون ویروس زمان کافی را برای ایجاد انطباق تکاملی پیدا نخواهد کرد. 
 

ثبت دیدگاه

Captcha Image