• دلار آمریکا (خرید): 23,900
  • دلار آمریکا (فروش): 24,500
  • دلار کانادا (خرید): 19,000
  • دلار کانادا (فروش): 19,850

کانادا می‌خواهد مهاجران بیشتری را جذب کند

سال گذشته که پُر بود از تعطیلی‌ها و محدودیت‌های مسافرتی، برای مهاجران سالی نا خوشایند بود. در شش ماه اول سال 2020 اعضای گروه سازمان همکاری و توسعۀ اقتصادی (OECD) که بیشتر کشور‌های ثروتمند را شامل می‌شود، در مقایسه با یک سال پیش از آن نیمی از مجوز اقامت دائم را صادر کردند، که بی‌سابقه به شمار می‌آید. در ماه اکتبر دولت کانادا گفت که امیدوار است 1.2 میلیون شهروند را از سال 2021 تا سال 2023 بپذیرد که معادل 3 درصد جمعیت کانادا است. اهداف برای سال جاری و سال آینده 100 هزار نفر بیشتر از آن چیزیست که برنامه ریزی شده است.
 
حتی در میان کشور‌های مهاجرپذیر هم کانادا تافته‌ای جدا بافته است. استرالیا اهداف مهاجرت سالانۀ خود را در 160 هزار مهاجر ثابت نگه داشته است. طبق وزیر مهاجرت در نیوزلند کارفرمایان در نیوزلند باید اولوویت را به آموزش افرادی اختصاص دهند که در کشور حضور دارند. کانادا با اختلاف، پیشتاز به شمار می‌آید. مهاجرت «مؤلفه‌ای کلیدی» از بهبود اقتصادی کانادا است و به گفتۀ کارکو مندیچینو وزیر مهاجرت کانادا، سعادت و کامیابی بلند مدت این کشور در گرو مهاجرت قرار دارد. بدون آن کشور رو به پیری می‌رود. در پانزده سال نسبت کارگران به مستمری‌بگیران از دو به سه سقوط می‌کند.

پاندمی تنها عزم کانادا را به جذب استعداد‌های خارجی جزم نکرده است. بلکه باعث شده است استعداد را بازتعریف کنند. در روز 14 آوریل آقای مندیچینو اعلام کرد که مسیر‌هایی را برای پذیرش 90 هزار مقیم دائم خواهد گشود که به صورت موقت در کشور اقامت داشته‌اند. بیشتر آنها کارکنانی در بخش مراقبت‌های بهداشتی و دیگر «فعالیت‌های ضروری» بودند که از راننده کامیون تا آجر چین را در بر می‌گیرد. مابقی فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌های کانادا هستند. این موضع تمایز طولانی مدت بین دو نوع خارجی را تضعیف کرد: «مقیمان دائمی»، که بیشترشان در نهایت به شهروندان کانادا تبدیل می‌شوند و افرادی که برای کار و تحصیل به کانادا می‌آیند اما در نهایت از آنان انتظار می‌رود که کشور را ترک کنند.
 
مقیمان موقت برای اقتصاد حیاتی هستند. کانادا در مقایسه با ساکنان موقت بیشتر آنان را پذیرفته است. سید هوسان از گروه فشار اتحاد کارگران مهاجر برای تغییر (Migrant Workers Alliance for Change) تخمین می‌زند که کانادا 1.6 میلیون مهاجر غیر دائم دارد. در سال 2018، 700 هزار دانشجوی خارجی 22.3 میلیار دلار کانادا (18 میلیارد دلار) در کشور خرج کردند که معادل 1 درصد درآمد ناخالص داخلی کانادا است. دیگر ساکنان موقت شامل کارکنان خانه‌های نگهداری از سالمندان برداشت کنندگان محصول و همچنین کارهایی است که نیاز به آموزش بیشتر دارند. هوسان می‌گوید، کارگران فصلی مزارع برای 8 ماه به کانادا می‌آیند و به طور متوسط هر کارگر 10 تا 15 سال به این کار ادامه می‌دهد.

منبع عکس: economist.com
 
اما اقامت موقت جنبۀ تاریکی نیز دارد. بسیاری از کارگران مجوزهایی دارند که آنها را ملزم به کار برای یک کارفرمای خاص می‌کند و همین امر آنها را در برابر سؤ استفاده آسیب‌پذیر می‌کند. طبق گفته آقای هوسان سال گذشته 2000 کارگر در بخش کشاورزی در مزارع محل کار خود در انتاریو به کووید 19 مبتلا شدند. حتی دانشجویان نیز می توانند رنج بکشند. برخی از افرادی که به با حقوق کم کار می‌کنند، هر کاری انجام می‌دهند تا به عنوان «مدیر» معرفی شوند، این عنوان اغلب جعلی است و شانس دریافت اقامت دائم آنها را بالاتر می‌برد. بدترین وضعیت خارجی‌های فاقد مدرک است که بسیاری از زمان قانونی ماندن در کانادا را سپری کرده‌اند و تصور می‌شود که تعداد آنها در حال افزایش است. اکثر آنها حق دریافت مراقبت‌های بهداشتی و آموزشی را ندارند.
 
کانادا در مورد اینکه چه کسی می تواند بماند تصمیم می‌گیرد. بیشتر پیشنهادات به مهاجران «طبقه اقتصادی» بر اساس رتبه بندی آنها در یک سیستم امتیازدهی است که نمره تحصیل، تسلط به زبان انگلیسی یا فرانسوی، حرفه آنها و پیشنهادات شغلی در کانادا را ارزیابی می‌کند. جمعیت متولد شده در خارج از کانادا در میان کشورهای سازمان همکاری و توسعۀ اقتصادی بهترین تحصیلات عالی را دارند. بین سال‌های 2021 و 2023 کانادا همچنین قصد دارد حدود 312 هزار اقامت دائم را به بستگان مهاجران جدید یا افرادی که در این کشور هستند، اعطا کند؛ د این بازه کانادا همچنین می‌خواهد 181 هزار نفر پناهجو بپذیرد.
 
حکایت‌های پزشکان که راننده تاکسی شده‌اند، کانادا را وادار به تغییر در سیستم امتیازات برای پذیرش افراد بیشتری می‌کند که کارفرمایان می‌خواهند استخدام کنند. بسیاری از کارشناسان فکر می‌کنند که هنوز سطح امتیاز بسیار بالا است. و پاندمی، ارزش کارگرانی را که تحصیلات کمتری دارند به کانادایی‌ها آموخت. هارالد باودر از دانشگاه رایرسون می‌گوید: «آنها بیرون می‌روند، جان خود را به خطر می‌اندازند و به طور بالقوه احتمال دارد به ویروس مبتلا شوند ... تا ما بتوانیم بر روی میز مقداری غذا داشته باشیم.»
 
قبل از پاندمی، دولت فرصت‌های بیشتری برای اقامت دائم به مهاجران موقت داد. از سال 2008 این کشور به کارگران با تجربه در این کشور اقامت دائم ارائه داده است، مشروط بر اینکه آنها مهارت داشته و به یکی از زبان‌های این کشور صحبت کنند. بر اساس طرح‌های آزمایشی‌، سالانه 5500 اجازه اقامت برای کارکنان بخش مراقبت و 2750 مجوز برای كارگران كشاورزی (غیر فصلی) ارائه می‌دهد. اما اکنون دولت انعطاف پذیرتر شده است. در ماه فوریه ، 27000 نفر از مردم ساکن در کشور را برای درخواست اقامت دائم تحت برنامه «اگسپرس انتری» برای مهاجران اقتصادی دعوت کرد. برای این منظور تعداد امتیازات لازم برای واجد شرایط شدن را از میانگین 461 به 75 کاهش داد که کمترین امتیاز در حال حاضر است.
 
جریان مهاجرت احتمالاً تا اوایل سال آینده به حالت عادی برگردد. اما تغییر به سمت آنچه آقای مندیچینو «راهی سریع، ابتکاری و فراگیر برای اقامت دائم» می‌نامد ممکن است دوام داشته باشد. برخی از طرفداران مهاجرت می‌خواهند دولت خیلی جلوتر برود. جِنا هِنبری از دانشگاه ویلفیرد لوریه (Wilfrid Laurier) در واترلو، انتاریو، خاطرنشان کرد که کارگرانی که مسیرهای جدید آقای مندیچینو را طی می‌کنند، هنوز باید از سطح زبان انگلیسی یا فرانسوی مناسبی برخوردار باشند.
 
حتی در این صورت، این تغییرات زندگی بسیاری را متحول خواهد کرد. کارلا مارتینز، که در سال 2017 از مکزیک وارد شد، امیدوار است که در میان 30 هزار کارگر ضروری برای دریافت اقامت دائم تحت طرح جدید باشد. وی در اولین کار خود به عنوان سرپرست «12 تا 14 ساعت بدون اضافه کاری و بدون آخر هفته‌ها» کار کرد. او بعدا «خانوادۀ رویایی» را برای کار پیدا کرد. اما او می‌خواهد یک فیزیوتراپیست شود. به عنوان یک ساکن موقت، او باید 90 هزار دلار کانادا برای تحصیل خود در فیزیوتراپی پرداخت می‌کند. با وضعیت سکونت او به دائمی تغییر کند، هزینۀ تحصیل او به 15000 دلار کانادا کاهش می‌یابد. او می‌گوید: «ای کاش تاکنون می‌توانستم این کار را انجام دهم.»    
 

ثبت دیدگاه

Captcha Image