• دلار آمریکا (خرید): 23,900
  • دلار آمریکا (فروش): 24,500
  • دلار کانادا (خرید): 19,000
  • دلار کانادا (فروش): 19,850

بازار‌های آنلاین چگونه به دوام فروشگاه‌های محلی در دوران کووید 19 کمک می‌کنند

پاندمی کووید 19 منجر به بسته شدن مرز‌ها شد و در نتیجه تمایل به تولیدات بومی و استفاده از زنجیره‌های تأمین نزدیک به محل سکونت افزایش یافت.

غول‌های خرده فروشی مانند آمازون مرز‌های مصرف را مخدوش می‌کنند. اما به لطف پلتفرم‌هایی که مصرف آنلاین را به علایق محلی متصل می‌سازد، اشتیاق به خرید محلی، به دلیل پاندمی کووید 19، اکنون پدیده‌ای جدید  به نام «بومی‌گرایی دیجیتال» را به وجود آورده است.

در حالی که پاندمی کووید 19 منجر به بسته شدن مرز‌ها شده و در نتیجه تمایل بیشتر به تولیدات بومی و استفاده از زنجیره‌های تأمین نزدیک به محل سکونت افزایش یافته، رشد پلتفرم‌های بزرگ مانند آمازون که در نتیجه بدبیاری مشاغل کوچک ناشی از بحران بوده، مورد انتقاد قرار گرفته است.

در کبک این پدیده باعث به وجود آمدن پلتفرم‌های جدید مانند Le Panier Bleu، Ma Zone Québec، Boomerang, Inc و  J'achète au Lac برای فروش کالاهای محلی شده است.

یک پلاتفرم تجارت الکترونیکی محلی برای مراکز خرید نیز پدیدار شد، و همچنین Eva که یک پلتفرم شراکت در حمل و نقل است و با شرکت‌های تاکسیرانی همکاری می‌کند و همچنین به رانندگان اجازه می‌دهد کنترل بیشتری بر تجارت خود داشته باشند.

این شرکت‌های جدید به مصرف و تولید دوباره معنا می‌بخشند. و در این دوران گذار، آیا ما به دنبال راه‌هایی نیستیم که به زندگی خود معنای بیشتری ببخشیم؟

عصر مصرف کننده – تأمین کننده

چه به دنبال هم‌سفری با استفاده از پلتفرم Eva باشید، و یا اینکه بخواهید در پلتفرم Kijiji کالا رد و بدل کنید، در یک سرمایه‌گذاری جمعی در Ulule شرکت کنید، و یا در سایت‌هایی مانند Dvore به تجارت بپردازید، این مفهوم مصرف‌کننده – تأمین کننده است که این گذار را ممکن ساخته است.

از آغاز قرن بیستم، روش‌های مصرف به طور فزاینده‌ای از تولید جدا شده‌اند. مصرف‌کنندگان به خریداران تبدیل شده‌اند. با این حال، مفاهیم جدید مانند مصرف مشارکتی، اقتصاد شراکتی، و سرمایه‌داری جمع محور اکنون سبک‌های مصرف و تولید را با هم ادغام کرده است.

مصرف‌کنندۀ منفعل جای خود را به مصرف کنندۀ فعال داده است و اکنون نقش‌هایی همچن تأمین کننده، داوطلب و یا حتی شریک را یفا می‌کند.

برای مثال، با استفاده از پلتفرم NousRire که یک گروه خرید عمدۀ مستقر در کبک برای سایت‌های غذای سازگار با محیط زیست است، مشتریان هم تأمین کننده هستند و هم داوطلب. به کلام دیگر، آنها در این سازمان با یک دیگر شریک هستند.

منبع عکس: Nousrire.com
تغییرات مشابهی در جهانِ توزیع در مقیاس‌های وسیع در حال رُخ دادن است. از آن جمله می‌توان IKEA و Marks & Spencer’s shwopping را نام برد، که به خریداران اجازه می‌دهد لباس‌های دسته دوم خود را به فروشگاه‌های خرده فروشی اهدا کنند.

از «مصرف مشارکتی» (collaborative consumption) برای توصیف این روند جدید مصرف‌کنندگان استفاده شده است، که به لطف پلتفرم‌ها و برنامه‌های جدید به عنوان تأمین کننده ایفای نقش می‌کنند. مفهوم مشابهی برای پلتفرم‌هایFacebook Marketplace ، Kijiji، InstaCart و VarageSale به کار برده می‌شود.

مسئله فقط صرفه‌جویی در هزینه نیست

چه چیزی مصرف‌کنندگان را برای استفاده از شیوه‌های جدید ترغیب می‌کند؟

در حالی که خریداران و تأمین کنندگان اهداف اقتصادی و سودجویی خود را دنبال می‌کنند، تأمین کنندگان دراین مُدل می‌توانند توسط عواملی فراتر از سود اقتصادی ترغیب شوند. این انگیزه‌های ممکن است شامل محدودیت‌های مالی (بدهی، مشکلات نقدینگی)، تمایل به معاشرت با دیگران، کمک به جامعه یا نوع دوستی باشد.

به اضافۀ پلتفرم‌هایی که در بالا از آنها نام برده شد، سایت‌هایی مانند Coursera به اشخاص آموزش و منابع مشورتی ارائه می‌دهد. برای وضایف برون‌سپاری، افراد می‌توانند به Mechanical Turk متعلق به آمازون مراجعه کنند.

در سیستم مراقبت‌های بهداشتی، گذار به سمت مراقبت‌های دیجتال در حال رُخ دادن است که توزیع بهتر منابع را ممکن می‌سازد و به مردم اجازه می‌دهد خدمات و مشاوره‌هایی را از طریق فوروم‌های آنلاین، گرو‌‌ها و جوامعی که بیماری مشترک دارند، ارائه دهند.

دمکراتیک کردن بازارها

بخش مالی نیز دمکراتیک‌تر شده است. پلتفرم‌های سرمایه‌گذاری جمعی مانندUlule  اشخاص را قادر می‌سازد تا در پروژه‌هایی سرمایه‌گذاری کنند که توسط اشخاص دیگر انجام می‌شود، در حالی که پلتفرمی مانند eToro سرمایه‌گذاری در بازار‌های مالی را به فرایندی دمکراتیک‌تر بدل کرده است.

این پلتفرم‌ها به اشخاص اجازه می‌دهد تا از طریق هدایت مجدد سرمایه به حیطه‌هایی که به طور معمول توسط سرمایه‌گزاری‌های شخصی و عمومی نادیده‌ گرفته‌ می‌شود، اقتصاد‌های محلی را دوباره احیا کنند.

رمزارز‌ها و همچنین بلاک‌چَین نمونه‌های در خور توجهی هستند. هزاران سیستم رمز‌ارز مانند بیتکوین در حال حاضر در حال فعالیت هستند و ماینر‌های رمزارز‌ها اکنون جای بانک‌های مرکزی را گرفته‌اند. پروژۀ سیستم پرداخت فیسبوک مبتنی بر بلاک‌چَین موسوم به Diem نشان می‌دهد که یک «اکوسیستم دیجیتال کامل» در حال ظهور است: یک جامعۀ غیر مادی و غیر پولی که کاملاً حول محور اشخاص در جریان است.

در سال 2016، هندوستان تلاش کرد جامعه‌ای عاری از پول و نقدینگی را ایجاد کند. این سیاست تأثیری را بر روی اعمال خاص ویژه‌ کشور‌های درحال ظهور گذاشت، که شامل پرداخت نقدی هنگام تحویل می‌شد و بعداً به پرداخت هنگام تحویل تغییر یافت. سخت می‌توان گفت که آیا این خبر خوبی است و یا بد. در یک طرف، انجام تراکنش‌های مشارکتی، که اغلب غیر رسمی هستند، آسان‌تر می‌شوند. در طرف دیگر، آنها کاملاً قابل ردیابی و مشمول مالیات هستند.

یک اقتصاد بحث برانگیز

اقتصاد مشارکتی احتمالاً مشهود‌ترین، مستند‌ترین و مخل‌ترین نمونه از تحول در حال انجام در بازار است. مالکان هتل از دست Airbnb  و شرکت‌های تاکسی رانی از Uber  شاکی هستند، زیرا در اصل اکنون هر شخصی می‌تواند در اضای دریافت هزینه خدماتی همچن فراهم اوردن محل اقامت و یا حمل و نقل مسافر را انجام دهد. این مناظره‌ها در کبک به قوانینی ختم شده است که برای بازیگران جدید مناسب‌تر است. این قوانین، در مقابل به پلتفرم‌های جدید کمک کرده است تا فعالیت‌های خود را تقویت کنند.

این تغییر به مقامات اجازه داده است تا برخی از مسئولیت خود برای خدمات عمومی را به بخش خصوصی انتقال دهند. در حمل و نقل عمومی، در دسترس بودن خدمات هم‌سفری carpooling می‌تواند کمبود‌ها در حمل و نقل عمومی را جبران کند. شهروندان این اقدامات را ارج می‌نهند، زیرا نیاز‌های خود را برطرف می‌کنند، حداکثر استفاده را از منابع ساکن می‌برند، دسترسی بهتری را برای افراد کم بزاعت ایجاد می‌کنند، و بی‌کاری را کاهش می دهد.

با این حال، هنوز مشخص نیست که به وسیلۀ تبدیل تأمین کننده به «کارآفرین»، این پلتفرم‌ها آیا شرایط کاری را مجدداً باز آفرینی می‌کند و یا انتظار از کارکنان افزایش می‌یابد، چرا که روند جدید مسائل بیشماری را پیش روی آنها قرر می‌دهد.

منبع عکس: THE CANADIAN PRESS/Nathan Denette
توهم قدرت؟

درک تأثیر الگوریتم‌های مورد استفادۀ این پلتفرم‌های جدید بر حاکمیت، سوالات مربوط به شمولیت، و حقوق کاربر امری ضروری است. مقدار نمایی داده‌های ایجاد شده توسط این پلتفرم‌ها توانایی شرکت‌های بزرگ را برای شناسایی نیاز‌های کاربران خود را افزایش داده است و توانایی‌های پرداخت آنها را به صورت دقیق اندازه‌گیری می کند.

این ظرفیت‌ها ممکن است به اقدامات تبعیض آمیز منجر شود. به علاوه، پلتفرم‌ها نسبت‌ به سیاست‌های قیمت‌گذاری خود غیر شفاف هستند: آنها اغلب قیمت‌ها را برای هر کاربر در زمان واقعی به صورت جداگانه تنظیم می‌کنند.
در پایان، از آنجا که اقتصاد مشارکتی توسط غول‌های فناوری به انحصار در آمده است، احتمال کمتری وجود دارد که پلتفرم‌های کوچکتر بتوانند سر بیرون بیاورند، چه برسد به اینکه بتوانند در این شرایط دوام بیاورند. مخلص کلام این که، با تبدیل شدن به یک تأمین کننده – چه به عنوان کارآفرین و یا کارگر خود اشتغال و یا از طریق یک برنامۀ انعطاف‌پذیر – مصرف‌کنندگان تنها می‌توانند به توهمی از قدرت دست یابند، در حالی که در واقع هنوز در خدمت پلتفرم‌های عظیم هستند.

آیا بومی‌گرایی دیجیتال می‌تواند جای خود در این جهان را بیابد؟ آیا پلتفرم‌هایی که در طول پاندمی کووید 19 برای حمایت از اقتصاد‌های محلی تشکیل شدند، در بلند مدت می‌توانند دوام بیاورند یا خیر؟

طبق یک تحقیق موردی بر روی پلتفرم‌های کوچک و متوسط اشتراک‌گذاری خودرو در چین، تنها راهی که پلتفرم‌های کوچک می‌توانند دوام بیاورند تنها برآورده کردن نیاز‌هایی است که از چشم شرکت‌های عظیم پنهان مانده است: اهرم‌سازی از یک بخش خاص مشتری، نوع شریک، ارزش پیشنهادی یا ساختار هزینه و جریان درآمد آنها.

با این وجود، پیشرفت‌های اخیر در تکنولوژی‌های دیجیتال به طور واضح راه‌های بیشتری را برای مشارکت اشخاص پیش روی آنها قرار می‌دهد. این گذار دیجیتال، که به خوبی در جریان است، در طول پاندمی کووید 19 سرعت گرفت و احتمال نمی‌رود به این زودی‌ها متوقف شود.
 

ثبت دیدگاه

Captcha Image