• دلار آمریکا (خرید): 23,900
  • دلار آمریکا (فروش): 24,500
  • دلار کانادا (خرید): 19,000
  • دلار کانادا (فروش): 19,850

ده‌ها تجارت تورنتویی قصد دارند در اعتراض به مقررات قرنطینه‌ از هفتۀ آینده کار خود را از سر بگیرند

اکنون بیش از دو ماه است که رستوران‌ها، کافه‌ها، سالن‌های ورزشی، سالن‌های آرایش، مغازه‌های خرده فروشی کوچک، و کسب‌ و کارهای دیگر به عنوان «غیر ضروری» شناخته شده اند و در تورنتو با دستور استان، کاملاً و یا به صورت جزئی تعطیل شدند.

کارفرمایان، کارکنان و تمام جامعه اگر همه چیز را از شغل خود گرفته تا مسکن تا زندگیشان را از دست ندهند، از این تصمیم آسیب می‌بینند و از مقررات ادامه دار قرنطینه ناامیدند، و صبرشان لبریز شده است.

این افراد چیزی برای از دست دادن ندارند و با شبکه‌ای از حامیان کارآفرین همفکر، حداقل 250 مالک کسب و کار مصمم هستند که در اعتراض به این تصمیم دولت‌های استانی خود، تجارت‌های خود را بازگشایی کنند.

می‌توانید در آدرس اینترنتی https://weareallessential.ca آنهایی را که تصمیم به باز کردن تجارت‌های خود کرفته‌اند بیابید. نام آدام اسکلی مالک رستوران Adamson Barbecue در این سامانه دیجیتال نیز عضو است، او در ماه نوامبر شعبه رستوران خود در Etobicoke را بازگشایی کرد که بسیار خبر ساز شد، وی برای همین کار بازداشت هم شد.

بر روی یک بروشور نوشته شده: «با هم می‌توانیم به قرنطینه پایان دهیم» «کانادا روز 11 فوریه باز می‌شود»

منبع عکس: weareessential.ca
 
در حالی که قرار است تا روز تاریخ 9 فوریه وضعیت اضطراری انتاریو و مقررات در خانه ماندن منقضی شود، این احتمال وجود دارد که هر دو دوباره تمدید شوند.

حتی اگر هم تمدید نشوند، دکتر دیوید ویلیامز مدیر ارشد پزشکی استان انتاریو به وضوح اظهار داشته که محدودیت‌های قرنطینه‌ای برداشته نخواهند شد، مگر اینکه بیماران بستری شده در آی سی یو در روز به نصف و تعداد موارد جدید ابتلا به زیر هزار نفر در روز کاهش یابد.
 
به گفتۀ ولادیسلاو سوبولف بنیانگذار We Are All Essential و گروه معروف مخالف قوانین محدود کنندۀ قرنطینه‌ای موسوم به Hugs Over Masks بسیاری از مالکان تجارت‌های راضی نیستند صبر کنند تا آمار ابتلا کاهش یابد.
 
روز سه شنبه، در یک تماس تصویری سوبولف به blogTO گفت: «از ماه مارس سال گذشته بیش از 10000 رستوران در سراسر کانادا تعطیل شدند و حمایت مالی از طرف دولت به اندازه‌ای نبوده که بسیاری از رستوران‌ها در شهر‌های بزرگ بتوانند از پسِ مخارج  تجاری خود برآیند.    
 
او ادامه داد: «صنعت پذیرایی یکی از بزرگترین کارفرمایان برای مردم است، و زمانی که این رستوران‌ها تعطیل شوند، آن مشاغل هم از بین می‌روند. مشاغل کوچک مانند سالن‌های ورزشی، سالن‌های یوگا، کافه‌ها، مغازه‌های خرده فروشی، و آرایشگاه‌ها تار و پود جامعه را تشکل داده‌اند، دریافت مالیات از این کسب و کار‌ها همان پولی است که مردم بابت دریافت خدمات، به آنها پرداخت می‌کنند.»
 
سوبولف، که بیش از یک دهه در صنعت پذیرایی در تورنتو به عنوان متصدی بار و گارسون در موسساتی مانند Mark McEwan's، Sassafraz و هتل پیشین ترامپ مشغول به کار بوده، در ماه مَی زبان به اعتراض گشود.

او که یک مربی شخصی و مربی سلامت نیز است، گفت: «از اولین روز اعتراض به قرنطینه، تقریباً دو برابر ساعات کاری عادی در کوئینز پارک کبک، به اعتراض پرداخته‌ام. من حتی یک تجمع اعتراضی را از دست نداده‌ام - هر آخر هفته، به اعتراضات می‌روم، و در سراسر کانادا سفر می‌کنم و با صاحبان مشاغل صحبت می‌کنم.»
 
با حمایت از جانب جنبش ضد قرنطینه و افرادی همچن اسکِلی و کریس سکای، ولادیمیر سوبولف سایت https://weareallessential.ca/stay-open را راه‌اندازی کرد تا یک شبکه حمایتی برای تمام تجارت‌های کوچک ایجاد کند که در حال حاظر نمی‌توانند به دلیل محدودیت‌ها فعالیت کنند.
 
به گفته سوبولف، این ایده ایجاد چیزی مانند فهرست Yelp برای مشاغل بود که با وجود مقررات بسته ماندن به دلیل پاندمی، تصمیم می‌گیرند باز بمانند.

منبع عکس:  WeAreAllEssential

حدود 250 مالک تاکنون به این وبسایت ملحق شده‌اند، بیشتر آنها در انتاریو هستند، اما همه به صورت عمومی در سایت ذکر نشده‌اند. ده کسب و کار، که یکی از آنها Adamson Barbecue است، در حال حاضر در منطقه تورنتو فهرست  شده است. برگزارکنندگان می‌گویند تعداد واقعی شرکت کنندگان بیشتر از این تعداد است.

سوبولف با بیان اینکه شرکت کنندگان این انتخاب را دارند که در حال حاضر به صورت ناشناس باقی بمانند ولی همچنان می‌توانند به منابع دسترسی داشته باشند و از دیگران با شرایط مشابه مشاوره دریافت کنند، او می‌گوید: «ما در هر سطحی که کسب و کار‌ها بخواهند در پلات فرم خود آنها را حمایت می‌کنیم.»

این حریم خصوصی و ناشناس ماند توسط همه اعضای اتحادیه در  روز11 فوریه از همه سلب خواهد شد، اما تنها در صورتی که آنها با هم متحد شوند و یکصدا درهای تجارت خود را باز کنند.

اگر تا اکنون هم باز نباشند، که این طور است: بسیاری از تجارت‌های فهرست ما (به گفته سوبولف 100 عدد) اخیراً در اعتراض به قوانین و مقرارت قرنطینه‌ای فعالیت خود را آغاز کرده‌اند، بعضی از آنها راهبرد‌های خلاقانه‌ای را در پیش گرفته‌اند، بعضی دیگر فقط درابه‌ها را بالا زده‌اند و جریمه می‌شوند و سپس در دادگاه به آن اعتراض می‌کنند.

سوبولف در پاسخ به این سوال که مالکان هنگام جریمه شدن چه کار می‌کنند، گفت: «لطفاً با این جریمه‌ها مانند جریمه‌های پارکینگ برخورد کنید، احتمالاً از جریمه‌های پارکینگ هم بی ‌بخارترند. یک جریمۀ اداری است، می‌توان گزینۀ شماره سه را انتخاب کرد و به کسب و کار خود ادامه داد، مانند جریمۀ پارکینگ.»

این یکی از توصیه‌های سوال برانگیزی است که بین کسانی که در شبکه WeAreAllEssential قرار دارند به اشتراک گذاشته می‌شود، همه معتقدند که دولت محدودیت‌های سنگین ناموجه و بدون دادۀ کافی را بر روی مشاغل کوچک اعمال کرده است.

مقامات بهداشت عمومی، رهبران دولت و مردم این دیدگاه غیر علمی و تئوری توطئه را در ماه‌های گذشته مورد نقد قرار داده‌اند.

سوبولف می‌گوید: «دولت برای ترساندن و محدود کردن ما هر کاری که می‌تواند، انجام می‌دهد‌، اما شما نمی‌توانید سرعت مردم را کاهش دهید [آنها را محدود کنید].» وی افزود: «آنها هیچ چارچوب قانونی برای پیگیری ندارند. هر زمان كه دولت بخواهد از مجازات‌های جریمه‌ای استفاده كند، این جریمه‌ها را به کسانی می‌دهد که توانایی پرداخت آن را ندارد.»

او می‌گوید، بنابراین، این جریمه‌ها فقط تهدیدی برای طبقه متوسط است – مثلاً این جریمه‌ها را هیچوقت به سیاستمدارانی که بر خلاف دستورالعمل‌های بهداشت عمومی سفر کرده‌اند و یا فروشگاه‌های بزرگی مانند Costco و Walmart داده نمی‌شود.

سوبولف در حال سخنراننی برای معترضان ضد قرنطینه - منبع عکس: Hector Vasquez
نگرانی های سوبولف فراتر از دست دادن کسب‌ و کار‌های کوچک و مشاغل است – او نگران است، دولت ممکن است عمداً در تلاش باشد تا طبقه کسب و کارهای کوچک را از بین ببرد، همان چیزی که قبلاً در اتحاد جماهیر شوروی اتفاق افتاده بود، جایی که وی متولد شده‌ است.

وی درباره زمان قبل از انقلاب [فروپاشی جماهیر شوروی] اواخر دهه 80 و اوایل دهه 90 و با اشاره به پدیده‌هایی مشابه در ونزوئلا و اروپای شرقی گفت: «هیچ کس هیچ گاه اجازۀ مالکیت خصوصی را نداشت، مردم مجبور به انجام کارهای خاص می‌شدند، آزادی بسیار کمی وجود داشت.»

سوبولف گفت: «مالکان مشاغل آزاد اندیشان مستقلی هستند که مسئول زندگی خود هستند. خطر پذیرانی که وضع موجود را زیر سوال برده‌اند.»

«بهترین راه برای ساکت کردن این افراد چیست؟ از نظر اقتصادی آنها را تحت فشار قرار دهید. این کار در تاریخ بارها و بارها تکرار شده است.»

این مربی که به یک فعال مدنی هم تبدیل شده است، می‌گوید: «وقتی مشاغلی تصمیم به باز ماندن کسب و کار خود می‌گیرند، عمل فداکارانه‌ای انجام می‌دهند.  تصمیم گرفته‌اند که پذیرای خطر برای خود، برای کارکنان و برای تمام اجتماع خود باشند. ما در موقعیتی قرار گرفته‌ایم که چیزی برای از دست دادن نداریم.»

به گفتۀ جیمز بالدوین، مردی که چیزی برای از دست دادن نداشته باشد «به خطرناک‌ترین موجود هر جامعه‌ای بدل می‌شود.»
 

ثبت دیدگاه

Captcha Image