• دلار آمریکا (خرید): 12,000
  • دلار آمریکا (فروش): 13,300
  • دلار کانادا (خرید): 9,000
  • دلار کانادا (فروش): 10,120

زندگی نامه جان مولسون، آبجو ساز و کار آفرین مشهور

جان مولسون (28 دسامبر 1763- 11 ژانویه 1836) آبجو ساز و کار آفرین متولد انگلیس  بود. او همچنین موسس آبجوسازی مولسون نیز بود.

تولد و اوایل زندگی نلسون
جان مولسون در روستای Moulton نزدیک Spalding در لینکلن شایر انگلیس به دنیا آمد. پدر او، جان مولسون بزرگ (1730-1770) در سال 1760 با Mary Elsdale بزرگترین دختر Samuel Elsdale یا Surfleet ازدواج کرد. برادر او Robinson Elsdale یک دزد دریایی معروف بود که زندگی اش بن مایه نوشتن رمان The Privateers Man در 1846 توسط  Frederick Marryat شد. جان مولسون قبل از ازدواجش ملکی به نام  Snake Hall در Moulton Eaugate به ارث برد، ملکی که شامل خانه و ساختمان های مختلف و حدود 18 آرک زمین بود.

جان مولسون بزرگ در 4 ژوئن 1770 درگذشت. مطابق وصیت نامه اش اموال او به همسر و 5 فرزندش رسیدند. مطابق شرایط ازدواج Snake Hall به ماری رسید، و هنگام مرگ ماری به پسر بزرگترش جان رسید. ماری در 21 سپتامبر 1772 درگذشت. جان بزرگ 4 مراقب و فرد مورد اعتماد برای املاک مشخص کرده بود؛ شرایط مالی جان مولسون جوان توسط عمویش نظارت میشد، اما توماس مولسون در سپتامبر 1771 وظایفش به عنوان معتمد را به Samuel Elsdale واگذار کرد، علت این کار احتمالا شرایط جسمانی بد او بوده است، او سال بعد درگذشت. تحت نظارت Samuel Elsdale ملک Snake Hall اجاره داده شد تا به مالکانش سود برساند. جان شروع  به زندگی با مردی به نام William Robinson کرد و در 12 سالگی از سال 1776 تا 1780 به مراقبت از Mr Whitehead کسی که هزینه زندگی و تحصیلات او را میپرداخت گمارده شد. بعضی نسبت به عملکرد Samuel Elsdale منتقد بودند اما به نظر میرسد که او وظیفه اش را محتاطانه انجام می دهد، البته جان تحت مراقبت او سختی هایی کشید.

سال 1782، مولسون در سن 18 سالگی تصمیم به مهاجرت به کبک گرفت. کشتی که بر آن سوار بود در میانه راه سوراخ شد و او مجبور شد در وسط اقیانوس کشتی را عوض کند، اما در نهایت به کبک رسید. سال 1876 او برای مدت کوتاهی به انگلیس برگشت، و در طی آن سال بود که مولسون کتاب Theoretic Hints on an Improved Practice in Brewing (راهنمایی هایی در مورد آبجو سازی) نوشته John Richardson را مطالعه کرد. مولسون با پول بیشتر و هدف جدید به کبک بازگشت. مولسون سخت کار میکرد و تا نصفه شب بیدار میماند. او یک کارآموز Christopher Cook و یک خدمتکار وفادار Sarah Insley Vaughan را استخدام کرد. او در 7 آوریل 1801 در کلیسای مسیح در مونترال بعد از این که خدمتکارش برای او 3 فرزند آورده بود با او ازدواج کرد.

سارا (1751-1829) دختر Thomas Vaughan بود. او برادر زاده Wilmot Vaughan اولین ارل ليسبون بود و از طریق خانواده مادری اش Aynsleys برادرزاده دوک Atholl بود. او با همسر اولش David Tetchley به آمریکا مهاجرت کرد، اما ده سال بعد او را ترک کرد و اسم دوشیزگی اش را دوباره برگزید، او بدون داشتن پول به مونترال آمد تا زمانی که توسط مولسون استخدام شد.

 به زودی آبجوهای مولسون آنقدر محبوب شدند که مطابق قسمتی از دفتر خاطراتش "نمی توانم به نیمی از مشتریانم برسم، و آنها هر روز بیشتر میشوند." یکی از علت های این محبوبیت استفاده گسترده از آبجوی او در طبقات مختلف جامعه مونترال بود. آبجو مولسون خاص و "در سطح جهانی محبوب" بود. مولسون بعد از مدتی شروع به رفتن به کلیسا کرد، در آنجا بود که با مردان ثروتمند و با نفوذی مانند تاجر خز James McGill، موسس کمپانی North West، Joseph Frobisher، و Alexander Mackenzie آشنا شد.

موفقیت در کار و بقیه زندگی
بین سالهای 1788 و 1800 کسب و کار مولسون با سرعت رشد کرد و تبدیل به یکی از بزرگ ترین ها در Lower Canada شد. طی این سالها جان و همسرش 5 فرزند داشتند، جان کوچک، توماس (که مدت کمی بعد از تولد مرد، یک توماس دیگر و ویلیام (بیلی).

ابتداي قرن 19 آبجوسازی کوچک مولسون بسیار گسترش یافت. مولسون پول کافی داشت تا با استفاده از تکنولوژی جدید کارش را تقویت کند. ایده خرید یک کشتی بخار بعد از دیدن مهندس آمریکایی Robert Fulton در ذهن او ایجاد شد. کشتی بخار مولسون اولین در کانادا میشد. مولسون با John Jackson و John Bruce برای ساخت و مالکیت کشتی شریک شد. کشتی سال 1809 در مونترال ساخته شد (موتورها در Forges du Saint-Maurice در Trois-Rivières ساخته شدند) Accommodation  تبدیل به اولین کشتی بخاری شد که بر روی آبهای St Lawrence حرکت کرد. این اقدام برای مولسون بسیار مفید بود اما از نظر اقتصادی برای او 4000 یورو در سال 1810 هزینه برداشت. مولسون میخواست از کشتی هایش پول دربیاورد بنابراین Accommodation  را باز کرد و دو موتور کشتی بخار از انگلستان خرید. او دو موتور و بقایای Accommodation را ترکیب کرد و Swiftsure را ایجاد کرد، کشتی با شکوه که به عنوان نماد اقتدار شناخته میشد. طی این مدت کسب و کار مولسون رو به رشد بود و جنگ 1812 فروش او را بیشتر تیز کرد. Swiftsure به ارتش بریتانیا اجاره داده شد و سود زیادی داشت. سال 1815 به عنوان نماینده شرق مونترال در شورای قانونگذاری راجع به ساخت لنگرگاه انتخاب شد. کمپانی مولسون دومین کمپانی قدیمی در کل کانادا است.

از آنجایی که مولسون هر روز بیشتر درگیر کارهای مختلف می شد، 3 پسرش نیز شروع به انجام کارهای مهم و با مسئولیت بیشتر در کمپانی کردند. جان کوچک مسئول کشتی های بخار شد، توماس در انگلستان ازدواج کرد و هرچند وقت یکبار به پیش پدرش می رفت و به او راهنمایی هایی میکرد، ویلیام نیز مسئول آبجوسازی بود. سال 1816 مولسون Mansion House Hotel را ساخت که همزمان با پذیرش طرح لنگرگاه بود. هتل مولسون برای افرادی بود که قادر به پرداخت هزینه های بالا بودند. هتل دارای اولین کتابخانه مونترال، قایق سواری بر روی رودخانه، اتاق هایی با وسایل شیک و شام های 6 بخشی بود که در تمام مونترال مشهور بودند. سال 1817 John Richardson, George Moffatt تصمیم به تاسیس "بانک مونتریل" گرفتند. آنها به مولسون نیز پیشنهاد همکاری دادند، اما او به علت مشاهده سابقه شکست آنها در آمریکا با آنها شریک نشد. مولسون کمی بعد نظرش را عوض کرد و به آنها پیوست. بعد از این که شرکای آمریکایی به علت بحران های سال 1818 سهامشان را فروختند، بانک کاملا کانادایی شد.

سال 1819 مولسون مدت کوتاهی مریض شد. آن زمان بود که متوجه شد که تنها بیمارستان شهر، Hôtel Dieu تنها 30 تخت دارد. مولسون در شورا پیشنهاد داد که بیمارستان جدید 200 تخت خوابه ساخته شود.  پیشنهاد او توسط شورا رد شد اما کمک های مردمی از آنها حمایت کرد. در ماه می Montreal General Hospital, در خیابان Craig (که هم اکنون به نام خیابان سنت آنتونی شناخته میشود) افتتاح شد.

آتش گرفتن هتل مولسون در سال 1821 موجب بحران برای او شد، کتاب های کتابخانه نجات یافتند اما بیشتر جاهای دیگر سوختند. مولسون با این اتفاق آرام نشد و تصمیم گرفت که هتلی بزرگتر بسازد، کاری که نمایانگر شخصیت واقعی او بود. جان کوچک و ویلیام امور تجارت در کانادا را در دست گرفتند و توماس نیز در انگلستان مشغول به کار شد. توماس 237 گالن آبجو به انگلستان برد. نتیجه خوب بود و او در سفر بعدی اش نیز 1385 گالن دیگر به لندن برد. این اولین مورد بازار بین المللی مولسون شد.

سال 1825 هتل مولسون به طور کامل بازسازی شد و نام آن به هتل British American تغییر یافت. بعد از تکمیل هتل، مولسون سالن تئاتری در نزدیکی آن ساخت. ماه نوامبر سالن تئاتر رویال مولسون، اولین سالن تئاتر در مونترال  نیز تکمیل  شد. این سالن 1000 صندلی داشت و در آن نمایش نامه هایی از شکسپیر و نویسندگان دیگر اجرا میشد، از آن برای اجرای سیرک و کنسرت نیز استفاده میشد. Edmund Kean  و چارلز دیکنز تا قبل از تخریب آن در سال 1844 برای ساخت بازار Bonsecours به اجرا پرداختند.

مولسون که هیچ گاه خسته نمیشد با خرید کشتی های بخار مختلف و ایجاد کمپانی کشتی بخار St Lawrence به گسترش امپراطوری اش ادامه داد. ناوگان کشتی های او از تمامی ناوگان های کشتی آمریکایی بزرگتر بود. سال 1826 مولسون تصمیم به رقابت با Louis-Joseph Papineau جوان گرفت، اما هنگامی که متوجه حمایت زیاد فرانسه و ایرلند از او شد از این کار منصرف شد.

18 مارس 1929، همسر مولسون، سارا به علت مصرف داروهایی ک برای رماتیسم مصرف می کرد درگذشت. سارا به این مسکن ساخته شده از تریاک معتاد شده بود و بر اثر عوارض جانبی آن درگذشت. مولسون خانه ای را که در آن با هم زندگی میکردند فروخت و به زندگی اش در خانه ای دیگر ادامه داد. دوره چهار ساله ریاستش به عنوان رئیس بانک مونترال (1826-1830) به پایان رسید و برای بار دوم کاندیدا نشد. حتی در سن 67 سالگی نیز او به دنبال بازنشستگی نبود، یکی از بزرگترین پروژه هایش هنوز باقی مانده بود.

از سال 1825 مولسون پیگیر اخبار اولین راه آهن ساخته شده در انگلستان بود. مولسون به مسئول پروژه Jason Pierce اعلام کرده بود که به این کار علاقه مند است. Pierce علاقه مندی مولسون را فراموش نکرده بود، و درخواست مولسون در سال 1832 برای راه آهن توسط شورا پذیرفته شد. راه آهن Champlain و St Lawrence، St Lawrence را به رودخانه هادسون متصل میکرد و سفر از مونترال به نیویورک را بسیار سریع تر میکرد. این اولین راه آهن ساخته شده در کانادا بود. مولسون تبدیل به بزرگترین سهامدار راه آهن شد.

بعد از پیشنهادات موفق متعدد، مولسون به مجلس قانونگذاری Lower Canada راه یافت. از آنجایی که او یک بازرگان موفق انگلیسی بود به عنوان بخشی از "Chateau Clique"  شناخته میشد. مردم در حال از دست دادن اعتمادشان به تاجران انگلیسی مثل مولسون بودند و اقبالشان به سمت افرادی مانند Papineau و Robert Nelson اعضای جنبش Patriote بود. فراگیر شدن وبا در سال های 1832 و 1834 در کانادا موجب کاهش سرعت پیشرفت پروژه راه آهن شد. تجارت های زیادی در کانادا تعطیل شدند اما مولسون به مانند قبل به کارش ادامه داد. سال 1833 هتل مولسون دوباره آتش گرفت، اما این دفعه تصمیم گرفت که دوباره آن را نسازد.

مولسون در 15 می 1826 توسط دوک ساسکس به عنوان Grand Master منطقه  District Grand Lodge مونترال انتخاب شد و توسط Claude Dénéchau در 5 سپتامبر 1826 به دفتر منصوب شد؛ مولسون در سال 1833 استعفا داد.

بعد از دومین اپیدمی وبا، هنگامی که شرایط به حالت عادی بازگشت پروژه راه آهن مولسون شروع به سرعت گرفتن کرد. متاسفانه مولسون آنقدر زنده نماند که تحقق آخرین رویایش را نیز ببیند. مولسون در دسامبر 1835 دچار یک سرماخوردگی شدید شد. او در 10 ژانویه 1836 وصیت نامه اش را نوشت و در همان روز درگذشت. او در وصیت نامه اش نام های John Molson junior Thomas Molson, William Molson, George Moffatt و Peter McGill را به عنوان وارث نوشت. پیکر او در قبرستان Mount Royal قرار دارد.
 

ثبت دیدگاه

Captcha Image