پرتره هایی از بی خانمان ها: عکاس نوجوان کانادایی به مستند سازی زندگی خیابانی می پردازد

برای Denboks که اهل کالینگوود، انتاریو است بی خانمانی، یک نگرانی خانوادگی است. Sara Denbok زمانی که کودک بسیار کوچکی بود بی خانمان بود و در خیابان های کلکته هند زندگی می کرد. هنگامی که او سه سال داشت افسر پلیسی او را نجات داد و به پرورشگاه Missionaries of Charity برد. Missionaries of Charity انجمنی بود که مادر ترزا Mother Teresa آن را تاسیس کرد.



دوسال بعد، یک زوج کانادایی Sara Denbok  را به فرزندی پذیرفتند و به همراه خود به کانادا آوردند تا در انتاریو جنوبی زندگی کند. اکنون دختر 7 ساله اش  Leah Denbok، اولین کتاب عکاسی خود را منتشر ساخته است. این کتاب "هیچ جایی ندارم که خانه بنامم" Nowhere To Call Home نام دارد و به مستند سازی زندگی افراد بی خانمان در چند شهر انتاریو می پردازد.

درآمد حاصل از این کتاب صرف Barrie Bayside Missio می شود که برای افراد بی خانمان در بریه، انتاریو سرپناه فراهم می کند.

ثبت یک لحظه
Leah Denbok به میزبان  Day 6 ، Brent Bambury می گوید او از سنین پایین مجذوب عکاسی شده است.

"اینگونه به خاطر می آورم، انگار اهمیت ثبت یک لحظه در زمان را درک می کنم. آن لحظه از زمان ناپدید نشده است، و این پدیده ای واقعا شگفت انگیز است که چگونه زمان می گذرد و ما با وجود این عبور می توانیم لحظه ها را ثبت کنیم و تا همیشه آنها را نزد خود نگاه داریم."  



Leah Denbok اولین دوربین مناسب خود را وقتی 12 ساله بود از یک حراجی خریداری کرد و به سرعت به عکاسی پرتره علاقمند شد. به این ترتیب او به کار عکاس بریتانیایی Lee Jeffries که به طور گسترده به عکاسی از بی خانمان ها پرداخته است گرایش پیدا کرد.

Leah Denbok می گوید: "به یاد می آورم که چگونه Lee Jeffries قادر بود داستان آن بی خانمان ها را از طریق حالت چشم ها، چهره ها و وضعیت و حرکات بدنشان به تصویر بکشد و ثبت کند، من خیلی جذب شیوه کار او شدم."

 by Lee Jeffries

فراهم سازی شرایط شایسته انسانی برای بی خانمان ها
Leah Denbok می گوید از زمانی که می تواند به خاطر بیاورد درباره گذشته مادرش به عنوان کودکی نوپا و بی خانمان در کلکته می دانست. Leah Denbok می گوید: "من که همیشه فکر می کنم بی خانمان بودن چقدر باید هولناک بوده باشد."

 "زیرا هنگامی که او پیدا شد مثل اینکه زخم هایی در سرش داشت و به یقین در مورد او مرتکب قصور و کوتاهی شده است یا احتمالا او را از جایی که قبلا بوده بیرون انداخته اند."

این همدلی همان شیوه ای را نشان می دهد که با استفاده از آن Leah Denbok و پدرش، Tim Denbok، به افرادی که اومی خواهد از آن ها عکس بگیرد نزدیک می شوند.

"ما درباره پروژه ای که من در حال انجام آن هستم توضیح می دهیم و اینکه من چگونه سعی دارم برای افرادی که بی خانمان بودن را تجربه می کنند شرایط شایسته و انسانی فراهم آورم."

او همچنین افزود: "ما مطمئنا با ملاحظه و احترام تمام رفتار می کنیم، مثلا اینکه زانو می زنیم طوری که از بالا و با برتری به آن افراد نگاه نکنیم وبا آن ها از روی تکبر صحبت نکنیم. اکثر اوقات مردمی که در خیابان ها از کنار آن ها می گذرند با آن ها با بی احترامی زیاد رفتار می کنند."



Leah Denbok گفت به این دلیل که بسیاری ازسوژه های عکاسی آن ها مورد سوء استفاده قرار گرفته، آن ها به ازای هر سوژه برای عکاسی و زمان صرف شدن برای آن 10 دلار دریافت می کنند.
بر روی جلد کتاب Leah Denbok پورتره ای قابل توجه از یک زن جوان به نام Lucy چاپ شده است. Leah Denbok گفت: "Lucy به ما گفت او عاشق روزنامه نگاری و داستان های کوتاه بوده و رویای نویسنده شدن را داشته است."



"به هر صورت او از 14 سالگی به مواد شبه افیونی اعتیاد داشته است و به تدریج این مسئله زندگی او را تحت تاثیر قرار داده است."

هنگامی که از Leah Denbok پرسیده شد آیا با Lucy احساس همدردی می کند او پاسخ داد: "بله، احساس همدردی و همدلی می کنم."

او همچنین گفت: "اگر آن فرد (که در شرایطی مشابه شرایط Lucy است) هم سن من باشد برای من به مراتب دشوارتر است. من می دانم زندگی او می توانست چگونه باشد. او جای اینکه در چنین شرایطی باشد می توانست به سادگی در مدرسه، روزنامه نگاری بخواند.  این واقعا غم انگیز است که ببینم زندگی او به این زودی درهم بشکند." 

ثبت دیدگاه

Captcha Image